همه‌ي مهارتهایم را از دست داده‌ام
دیگر نه سازهاي زهي
و نه برگهایِ روی حوض
هيچ‌كدام را نمي‌توانم جمع كنم
و مهارتِ ديدن‌ات بی ديدن‌ات.
مهارتِ رخنه در واژه‌هاي سكوت‌ات
و مهارتِ دست ساييدن بر اندام باريك‌ات.
مهارتِ دست به دست كردن جام نگاهی كه تا به تو برسد خالي است
مهارتِ حلقه شدن بر انگشت‌ات و مهارت خاموش ماندن براي ادامه
پرنده‌گان بر بام‌هاي بي‌نام فرود مي‌آيند
و عاشقان
خسته‌ترين نيمكت‌ها را پیدا مي‌كنند.
دريا، روز، كمي آب و قطره‌اي تشنه‌گي
رويا مي‌بينم يا با تشنگي واژگان در پي نام‌ها مي‌دوم؟
نمايش تكرار مي‌شود، بازيگران در جاي خود صف كشيده‌اند،
آماده
و راه‌هاي ديروزی هم تكراري ست.
من،
ولگردِ ماسه بادي
به تابستان نمي‌توانم برسم
چرا که نرده‌هاي باغ شكسته است
و نه شرابي در خون است
و نه اين قله كه دور است
فرداست.
از پلكان نمايش‌خانه به زير مي‌آيم
زيرنويس: خستگي ماه لخ لخ كنان با كه كاش كه كاش كه کاش، به آهن‌گر خانه مي‌آيد.
يادي كه چون پيچكِ آب بپيچد بر پايِ غواص و بکوبدش بر دهان پر از خزه و سطح مرجانيِ روزهاي رفته
بي‌اثري بر درختِ خشكِ كُناري
و بي گرمايِ دستي كه حلقه‌ها، حلق آويزش كرده باشند
و بي همياريِ نگاهي تا روشن شود شعله‌اي در قلب اين روزهاي مرده
فقط: بگذريم
بگذريم.
