با همين كلماتِ دم دستي
۱۳۸۸ مرداد ۱۷, شنبه
سکوت
۱۳۸۸ اردیبهشت ۵, شنبه
بادبادك
معلق در هواي زيارت
كنار قبور، در هواي پر از گلاب
مرده‌گان ساليانم را فراموش مي‌كردم
در كناره‌ي دريايي سرشار از كوبشِ موجهای قلبي وحشي
تسلاي من نه گريه كه نگاه به بادبادكِ زودگذري بود كه سايه‌اش
به شتاب
از قبرِ كناري مي‌گذشت.
تماشاخانه
انگار بر سراسر اين بازي تماشاچيِ بي‌كاري بود و بس
فقط بود، فقط بود
و شتابش در نقس سردِ روزها، چله‌اي بود كه هرگز نمي‌گذشت
شتابش براي رسيدن به مرگ
و
شتابش براي فراموشي.
۱۳۸۷ آذر ۱۶, شنبه
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)