باز جدالِ نوشتن
گلِ‌گونه، بوسه‌هاي پراكنده‌ي باد
حيف كه چشمه‌ها:
معموليِ معمولي.
کولهها
خاليِ خالي.
دشت و گنجشك
يكي در زمينه، يكي در دوردستِ خاطره
و
زني كه هنوز نوبتِ چشم‌گذاشتن‌اش نشده.
ساغرِ شانه‌ها
لب تشنه‌گي لب‌پرِ پياله‌ها.
که چشم‌ِ خشكِ چشمه‌ها
به ديدار سبزيِ گندمِ نارس باز نشد.
زنده‌گی چه‌قدر بازی دارد پسرم
- می‌دانم
اگر گیتارها از خیابان بگذرند
اگر ترانه‌ها از می‌خانه‌ها سرریز شوند
اگر سدها نترکند از دل‌تنگی
اگر سرناها ننوازند به مویه
اگر رقص سه‌پا
اگر زندان سکندر...
بار دیگر از تختِ سلیمان به زیر می‌آیيم
از گرده‌ی آلمان‌ها با هم می‌گذریم
و مه از دره‌ی سه‌هزار بالا مي‌آيد
این راه‌های بی‌سوار؟
از چاله‌هاي آفتاب صدايت را نمي‌شنوم
آنژيويِ عشق مگر ...
در تجلي روياها
در رودهاي بودا
در تلقي من از نكات شن‌ريزِ اين لب‌ها
وندرين جماهير لجن - ودكا
وين چهره كه ساعت‌ها نشسته كنار پنجره‌ي آينه
با گويشِ غريب
با چالش پنهان در ابروان
وين رود كه مي‌كشد مرا به پهنه‌ي بي‌آبي
به آسمان
بويِ چوب-آتش، يادِ‌جاده‌ي عباس آباد
پر پيچك و پيچ
كنار رخت‌كن پاييز
باد، برگ
بودا
بر گِردش هيچ.
بازي آخر، بازي من بود با زندگي تو كه بماند يا برود تا آن دورها
تا
جايي كه نايستد باد
تا آن هنگام كه با چشمان بسته بخندي و خم شوي و از بساط، مجله‌اي بر داري
تا جايي كه دكمه پاز را بفشاري و شعله‌اي خاموش، هم‌چنان خاموش بماند يا كه اشكي غلتان- هم‌چنان غلتان بماند بر گونه‌ي اين روزها
و آشفته شوي با مته‌هاي فريادي كه در دره‌ي فراموشي... كه در ماتحتِ بي‌هوشي
بازيِ آخرِ تو
در خاموشي غلتانِ چشمانِ نيم بسته‌يِ شب‌هايِ هزارتويِ بابل بود.
درِ مترو كه بسته مي‌شود، كوههاي سيرا ماسترا را بالا مي‌روم
در گرمای بوليوي
و با تبار شناسي اخلاقِ آفتاب‌گردان
به سمتي خيره می شوم كه كارخانه‌هاي باتري سازي به پرواز درمي‌آیند.
و در ايستگاه‌های برهوت
واژه‌گان به ذهن اسب و عسل پر مي‌كشند.
